Τετάρτη 17 Οκτωβρίου 2012

ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ Ζ. ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΕΛΛΟ ΑΓΡΑ

ΤΕΛΛΟΣ ΑΓΡΑΣ

Τα περιστέρια ένα πρωί δεν είχανε χαρά
ήταν στην στέγη ενός σπιτιού και κλαίγανε
και στο διαβάτη λέγανε:

Αλίμονο που χάσαμε δύο ανήσυχα φτερά!
Να μην τα πήρε ο άνεμος; Μην ξαποσταίνουν κάπου;
Μην έπεσαν στη γης;

Τ' αδέρφι μας δεν φαίνεται και τώρα πως θα πάμε;
Άσπρο καράβι , όλα μαζί , στον αέρα της αυγής;
Κι ένας μικρός κορυδαλλός τραγούδησε απ' το ύψος.
Να μην το περιμένετε , τι δεν θα ξαναρθή .
Πολύν καιρό εχάρηκεν αξένοιαστο μαζί σας,
μα ήρθεν η ώρα της οργής, η ώρα να υψωθή.
Περιστεράκι μια βραδυά κοιμήθηκ' αυτού κάτου,
και την αυγή εξύπνησε αητός.
Έχετε γειά ! Πήγε ψηλά κι ευφραίνει
τα ματωμένα του φτερά στη βρύση του φωτός.



ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ.

1 σχόλιο: